یک معجزه میخواهم که نمی آوری و حماقتم را ترک کردم عزیز! باشد که پرستشت سهم دیگرانی باشد که من رفتم...

داد بزن توی گوشم: کافر! کافور بر عشقم بپاش که دیگر نمیشناسمت. صدایم بزن: دیوانه! اصلا بگو جنون گاوی داشت.

یک معجزه میخواهم که نمی آوری و حماقتم را ترک کردم عزیز!

حالا تو هیزَم صدا بزن وقتی که نارنجی وسوسه ام میکند.

یادت هست؟ آنقدر دلتنگیم را که نبودی، به کف صابون ها سپردم که کمرک زیر بار این همه معما که توی کله ام اسکواچ بازی میکردند خرد شد.

از تو یک خط خاموش دارم که متراژ تمام کوچه های انتظار را از بَرم.

از تو یک آی دی دارم که چقدر زود هک میشوند آی دی های یاهو. از تو تنها یک اسم توی مسنجرم برایم باقی مانده...

و دوباره و دوباره، بارهایت آنقدر زیاد شد که کمرم شکست. سگ شدم که یک میلیون سلول در کمرم -عاشقانه!!!- نام تو را له له می زنند...

درد دارم از حرفهای آخرت خط می خوری و پست می شوی به خانه شوهرت!

شستم را غلاف میکنم که روی تمام پشیمانی هایت مهرش بزنم برگشت که خوردی به پستم!

و تو تنها کسی هستی که نیستی تا عید را به او تبریک بگویم.

تو همیشه وقتی موقع تبریک گفتن بوده اینجا نبودی و ولنتاین آمده و تولدت آمده و آدم ها آمده اند و عید آمده و عید آمده و عید آمده... باور کن تو نبوده ای.

من همیشه شب های عید را زیر پتوی پلک هایم باران بارانده ای. یادم نمی رود که هر سال عیدی نبودنت را لحظه سال نو توی گوشم سیلی زده ای.

من هیچ وقت نفهمیدم چرا چشمهای مشکیت دریآبیست برایم.

تو همیشه خنده زارهایم را درو کرده ای و هرگز ندیدی ساعتی که برای برگشتنت روی پنج شنبه کوک کردم اینهمه پنجشنبه را که دیر کرده ای زنگزار میزند.

تو تنها کسی هستی که دلم می خواهد عید را به او تبریک بگویم... عیدت مبارک.

وقتی اینهمه دختر برای دید زدن روی کره زمین هست.

دوست دارم تمام روزهایم تکرار آخر هفته هایی باشد که همراه آرمان آش رشته می خوریم.

من احساس می کنم هنوز دلیلی برای زندگی هست تا وقتی تمام طعم های بستنی میوه ای را تست نکرده ام.

خوشبختی خودکاریست که رقصش روی کاغذ دستنوشته موسیقی چشمان توست.

خوشبختی یعنی forward کردن یک sms به آنهایی که دوستشان دارم.

من زنده ام و هنوز طعم پاستیل به یاد توام می اندازد.

مینویسم پس هستم...

من همیشه توی خاله بازیمان شوهر بودم و آنقدر غرق بازی می شدم که یادم می رفت پول های بازیمان کاغذیست... از خواب پریدم و بازی تمام شد. حالا منم و این همه تومان پول کاغذی.

باید تمرین تف کردن روی تقویم پارسال را تکرار کنم...

باید گلوله های گریه را روی شقیقه شعر  تیر خلاص کنم.

باید...

باید...

باید...

از من نپرس بانو که هنوز هم نمی دانم تیک تاک های وحشی کفش هایت روی خط خطی های خیابان رفتنت سیلی کدام مشق ننوشته بود؟

یادت رفت بوی خنده هایت روحم را قلقلک می داد و می خندیدم؟

تو دست تکان دادی و سالهاست تمام مشق های شبم را زیر باران می نویسم.

دلتنگ یک اتفاقم که ابری ترم کنی.

----------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن: چقدر اسمت را توی این فیس بوک لعنتی سرچ کنم و قهوه ای شوم؟؟؟

پ.ن: به من گفتی قول بده تنهایم نمی گذاری. شش سال است که قولم را با خون خودکارم مهر می کنم بانوی باران.

پ.ن: کاش لا اقل با خواب هایم قهر نمی کردی.